Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υπουργείο Οικονομικών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υπουργείο Οικονομικών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

EETT: Από τους καλούς πελάτες του υπουργείου Οικονομικών

Ενώ όλοι ζητάνε λεφτά από τον Υπουργείο Οικονομικών, η ΕΕΤΤ του εδωσε 70 εκατ ευρώ ως πλεόνασμα της διετίας 2008-9, ένα αρκετά μεγαλύτερο ποσόν από τα 50 εκατ που είχε καταβάλει στην προηγούμενη διετή "δόση".
Η ΕΕΤΤ εισέπραξε τα 20 εκατ. του προστίμου στην Vodafone για τις υποκλοπές, ενώ η ΑΔΑΕ "κατάφερε" λόγω τεχνικών λαθών να μην εισπράξει ποτέ το πρόστιμο των 76 εκατ. που είχε  επιβαλει αρχικά στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας.
Παραδοσιακά τα διαθέσιμα της ΕΕΤΤ ήταν ένα καλό "όπλο" στα χέρια του εκάστοτε υπουργού Επικοινωνιών, κάτι που είχαν αξιοποιήσει κατά κόρον οι πρώην Υπουργοί Λιάπης και Στυλιανίδης. Είχαν αναθέσει πολλές μελέτες σε καθηγητές πανεπιστημίων, οι οποίες δεν ειναι γνωστό αν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, που και για ποιο σκοπό...
Εαν δεν υπάρχει άλλος σχεδιασμός από την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα, η ΕΕΤΤ μπορεί να γίνει το όχημα για να πωλήσει η ελληνική δημοκρατία το ψηφιακό μέρισμα και να εισπράξει περί τα δύο δισ. ευρώ. Οι ενδιαφερόμενοι μπορεί να είναι κανάλια, εταιρείες κινητής, αλλά και κοινοπραξίας ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες επιχειρήσεων. 

Για την κόντρα εταιρειών κινητής τηλεφωνίας και εκδοτών για το ψηφιακό μέρισμα δες και αυτό το ενδιαφέρον ρεπορτάζ της "Ισοτιμία".

Πέμπτη 24 Ιουνίου 2010

Μύλος με τη νέα διοίκηση του ΟΤΕ - Τέλος στο σήριαλ Μπλέτσα (upd Παρασκευή 25/6)

"Δεν είναι καθηγητής ο Μιχάλης Μπλέτσας" έλεγε προ ολίγου στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών. Βέβαια, το ίδιο το υπουργείο, στην ανακοίνωσή του για το νέο Δ.Σ. του ΟΤΕ, υποστήριζε πως ο διευθυντής υποδομών του ΜΙΤ είναι καθηγητής! Οπότε καταλαβαίνετε πόσο έχουν οξυνθεί τα πνεύματα στην κυβέρνηση και στην Deutsche Telekom για το πρόσωπο (ή τα πρόσωπα) που θα αναλάβουν τα ηνία του ΟΤΕ.

Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν πως ο ερευνητής του ΜΙΤ δε δέχθηκε τελικά τη θέση του προέδρου του ΟΤΕ οπότε κυβέρνηση και DT, που είχαν σήμερα νέα συνάντηση, ψάχνουν συμβιβαστική λύση.

Οπως έγραψα και προχθές, κάποιοι στην κυβέρνηση δεν θέλουν τον Μιχ. Μπλέτσα. για τη θέση του προέδρου του ΟΤΕ. Χθες, η "Καθημερινή" απέδιδε τη διαροή του ονόματος του Μ. Μπλέτσα (αυτό το ιστολόγιο το έγραψε πρώτο) στον υπουργό Υποδομών Δημ. Ρέππα. Κατά την "Κ", ο κ. Ρέππας δυσαρεστήθηκε που δεν επελέγη κανένα από τα τέσσερα πρόσωπα που είχε προτείνει για το νέο διοικητικό συμβούλιο του ΟΤΕ και διέρρευσε το όνομα του ερευνητή στο ΜΙΤ (προκειμένου να τον "κάψει";). Προσωπικά δε γνωρίζω τον κ. Ρέππα...

 Αυτά γράφονται στα σχόλια της καλής εφημερίδας. Στο ρεπορτάζ για τον ΟΤΕ, που υπέγραφε ο καλός και πάντα ενημερωμένος Βαγγ. Μανδραβέλης, αναφέρεται πως η κυβέρνηση δίνει μάχη προκειμένου να υπάρξει συμφωνία με τους Γερμανούς και να παραμείνει ένα πρόσωπο στις θέσεις του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου. Υποστηρίζει, επίσης, πως η Deutsche Telekom προτιμά τη δυαρχία (δηλαδή άλλον στη θέση του προέδρου και άλλον στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου). Καταλήγει πως οι Γερμανοί προωθούν τον Π. Ταμπούρλο ως διευθύνοντα σύμβουλο. Διαβάστε εδώ περισσότερα.
Προχθές, πάντως, το δημόσιο ζήτησε από τη διοίκηση του ΟΤΕ να εκδώσει ανακοίνωση με το νέο Δ.Σ. στο οποίο παραμένει (μέχρι να υπάρξει συμφωνία των δύο πλευρών) ο Παν. Βουρλούμης. Κάποιοι βιάστηκαν να γράψουν πως θα μείνει ο Βουρλούμης στον ΟΤΕ! Βέβαια, μη βάζουμε και το χέρι μας στη φωτιά, με αυτά που γίνονται τις τελευταίες ημέρες...

Τρίτη 22 Ιουνίου 2010

O Μιχ. Μπλέτσας επικρατέστερος για πρόεδρος του ΟΤΕ

Ο διευθυντής Υποδομών του Massachusetts Institute of Technology (MIT) Μιχάλης Μπλέτσας φέρεται ως επικρατέστερος για την προεδρία του ΟΤΕ μετά και τη δεύτερη συνάντηση που είχε τις τελευταίες ώρες με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου. Οι δύο άνδρες είχαν συναντηθεί την προηγούμενη εβδομάδα, με τον κ. Μπλέτσα να υποστηρίζει πως διαθέτει ελάχιστο χρόνο και συνεπώς δύσκολα μπορεί να ασχοληθεί με τον ΟΤΕ. Σύμφωνα με πληροφορίες, άλλαξε γνώμη και η φόρμουλα που συζητείται προβλέπει πως θα έρχεται μία εβδομάδα το μήνα στην Αθήνα προκειμένου να ασκεί τα καθήκοντά του στον οργανισμό τηλεπικοινωνιών.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως ο πρωθυπουργός επιθυμεί να καταλάβει τη θέση του προέδρου ο Μιχ. Μπλέτσας, ενώ ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου είχε δείξει πως προτιμά τον τραπεζίτη Ν. Καραμούζη (Eurobank) για την ίδια θέση. Δεν επιβεβαιώνονται οι φήμες σύμφωνα με τις οποίες το ελληνικό δημόσιο και η Deutsche Telecom προσπαθούσαν να βρουν κοινό υποψήφιο ο οποίος θα καταλάμβανε τόσο τη θέση του προέδρου όσο και τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου, όπως συμβαίνει σήμερα με τον Παν. Βουρλούμη.
Το όνομα του αναπληρωτή διευθ. συμβούλου της Eurobank κ. Καραμούζη είχε ακουστεί ως πιθανού υποψηφίου για την ανάληψη και των δύο θέσεων. Η συγκεκριμένη φημολογία στερείται βάσης υποστηρίζουν άνθρωποι που παρακολουθούν τα του ΟΤΕ. Οι ίδιοι εκτιμούν πως η Deutsche Telekom θα παρουσιάσει εντός των ημερών τον άνθρωπο που θα αναλάβει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου στον ΟΤΕ.

Κυριακή 25 Απριλίου 2010

Τα άξια τέκνα του Κωλέττη - Γιατί το πουλόβερ πρέπει να ξηλωθεί απ' άκρη σ' άκρη...

"Κύριοι, προ τινων ημερών με εκαλέσατε δια να σας δώσω μίαν εικόνα της καταστάσεως των οικονομικών μας και εγώ απέφυγα να προσέλθω προβάλλων την δικαιολογίαν ότι τότε μόλις είχα αναλάβει την εξουσίαν. Τώρα προσέρχομαι εις την Βουλήν δια να σας είπω ότι το υπουργείον των Οικονομικών ευρίσκεται εις κατάστασιν πλήρους αποσυνθέσεως και παραλύσεως ' ότι δεν υπάρχουσι λογαριασμοί ούτε δια τα έσοδα, ούτε δια τα έξοδα και ότι είναι απολύτως αδύνατον να σας παρουσιάσω οτιδήποτε προσομοιάζον προς ακριβή προϋπολογισμόν. Συνεπεία της αισχρότητος ή της ανικανότητος των δημοσίων υπαλλήλων, οι δημόσιοι λογαριασμοί ευρίσκονται εις χαώδη κατάστασιν. Ολα όσα σας είπα... εν σχέσει με την απόλυσιν παντός τιμίου ανθρώπου και με την διαρπαγήν του δημοσίου χρήματος εις την Σύρον και αλλαχού είναι απολύτως αληθή. Εκατομμύρια οφείλονται εις το κράτος και δεν γνωρίζομεν ποίοι είναι οι οφειλέται μας, διότι τα βιβλία εισπράξεων έχουν εξαφανισθεί. Αυταί είναι αι ανακοινώσεις τας οποίας είχα να κάμω περί της οικονομικής καταστάσεως".


Πρόκειται για ομιλία υπουργού Οικονομικών στη Βουλή στα τέλη του 1847, δηλαδή λίγους μήνες μετά το θάνατο του Γ. Κωλέττη... Δε μοιάζει αρκετά επίκαιρη μολονότι έχουν περάσει 165 χρόνια; Περίπου στην ίδια κατάσταση βρίσκονταν το υπουργείο Οικονομικών όταν ανέλαβε η νέα κυβέρνηση και βρίσκεται ακόμα και σήμερα καθώς οι σοβαρές αλλαγές που προωθούνται χρειάζονται χρόνο.


Ο προϋπολογισμός συντάσσεται ακόμα και σήμερα με άγνωστα στοιχεία (π.χ. δαπάνες ΟΤΑ, υπουργών, κλπ), οι συνολικές οφειλές προς το δημόσιο παραμένουν άγνωστες (αναφέρονται διάφορα νούμερα, χωρίς να εξηγείται πόσες από αυτές είναι δυνατόν να καταβληθούν π.χ. γιατί δεν αφορούν σε χρεοκοπημένες επιχειρήσεις). Στην Ελλάδα, σήμερα διαπιστώνουμε πως η ετήσια φαρμακευτική δαπάνη, που αγγίζει τα 10 δισ. ευρώ είναι υπερτριπλάσια της αντίστοιχης του Βελγίου, δηλαδή μιας χώρας με κοινά πληθυσμιακά χαρακτηριστικά.


Τα τελωνεία της Σύρου δεν έχουν σήμερα την ισχύ που κατείχαν την εποχή του Γ. Κωλέττη, ο οποίος  παρέδωσε την κυβέρνηση στην κατάσταση που περιέγραφε ο υπουργός. Υπάρχουν, όμως, πολύ περισσότερα άνδρα διαφθοράς στο δημόσιο στα οποία έχουν επικρατήσει εδώ και χρόνια οι επίορκοι και όχι οι συνεπείς δημόσιοι υπάλληλοι. 


Ο Κωλέττης ήταν ο πρωθυπουργός ο οποίος παραδέχθηκε από το βήμα της Βουλής πως είχε εισπράξει πολύ περισσότερα χρήματα ως μισθό, σε σύγκριση με τα προβλεπόμενα, και υποσχέθηκε πως θα τα επιστρέψει με την πρώτη ευκαιρία! Την εποχή της παντοδυναμίας του (και με τη χορηγία του Γάλλου πρεσβευτή...) κυκλοφορούσε με δεκάδες μπράβους... Οταν πέθανε δημεύτηκε ολόκληρη η περιουσία του, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι διάδοχοί του πολιτεύτηκαν με διαφορετικό τρόπο.


Ο  Κωλέττης  "καλλιέργησε,  όσο  κανείς προηγούμενός  του,  τα  σπέρματα  της  συναλλαγής  και  της  πολιτικής  διαφθοράς,  ενώ  ήταν  ο  πρώτος Ελληνας πολιτικός που, διαχειριζόμενος τα κοινά, απέκτησε μεγάλη περιουσία (630.000 δραχμές της εποχής  εκείνης).  Ο Π. Καρολίδης γράφει πως στη Γαλλία "οξόν από την ακίνητη περιουσία, είχε καταθέσεις στις γαλλικές τράπεζες διακόσες χιλιάδες φράγκα - ποσόν σημαντικότατο για τότε - και στην Ελλάδα, οξόν από τα χτήματά του στ' Ανάπλι, ήταν ιδιοχτήτης ολάκερων χωριών στη Φθιώτιδα".


Στόχος  του  Κωλέττη  ήταν  η  «μακροβιότητα»  των  κυβερνήσεών  του  και  όχι  οι μεταρρυθμίσεις  και  η  εθνική  ανασυγκρότηση.  Με  τις  αθρόες  απολύσεις  κομματικών  αντιπάλων,  το διορισμό «ημετέρων», την κατοχύρωση των προνομίων των διαφόρων τοπαρχών και τις εκλογές βίας και νοθείας, ήταν πράγματι ο πρώτος που διασφάλισε «μακρόβιες» κυβερνήσεις".
  
Ο  Κωλέττης  "μέχρι  αργά  το  απόγευμα  ασχολείτο  με  τη  διεκπεραίωση  ρουσφετιών  πρώτα  στην κατοικία του και μετά στην έδρα της κυβερνήσεως. Στη διάρκεια των υπηρεσιακών συσκέψεων που επακολουθούσαν συνήθως κοιμόταν, ενώ απουσίαζε συστηματικά από τις συνεδριάσεις της Βουλής".  


Ο κουμπάρος του Κωλέττη, στρατηγός Γ. Μακρυγιάννης, γράφει στα Απομνημονεύματά του: «Τότε έβγαλαν και το σώμα του Κωλέττη άλιωτο από την τάφο του. Αφού αρρώστησε ο γκενεράλ Κωλέττης και φώναζε νύχτα και ημέρα και βάβιξε και γκάριξε και βγήκε η ψυχή του, κοντά σε τρία χρόνια θέλησαν οι συγγενείς να τον ξεχώσουν..και τον βγάνουν καθώς τον θάψαν…Μόνο τα μάτια του ήταν βουλιασμένα…ότι έβλεπαν τις πράξεις οπούκανε διά την πατρίδα και θρησκεία του και τόσους άδικους φόνους αγωνιστών… και πόσες μείναν χείρες κι ορφανά (εξαιτίας του)…" Κατά τον Μακρυγιάννη, ο Κωλέττης "είχε συνάξει όλους τους κακούργους της κοινωνίας απ' ούλες τις τάξεις και τους βοήθαγε με τα πλούτη της πατρίδας και με τις θέσες. Και ξεμάκρυνε και κατάτρεξε όλους τους τίμιους ανθρώπους".


Ο Κωλέττης πέθανε στις 31 Αυγούστου 1847, αλλά είχε ζήσει για να δει μια ακόμα χρεοκοπία της Ελλάδας, αυτή του 1843. Τότε η κυβέρνηση δήλωσε πως αδυνατεί να πληρώσει το τοκοχρεολύσιο του δανείου του 1833 (που είχε εκδοθεί από τους Rothchild). Το δάνειο, ύψους 57 εκατ. φράγκων, είχε καταναλωθεί, ως συνήθως στη διαδρομή. Τα 33 εκατ. είχαν παρακρατηθεί για προκαταβολές (αποπληρωμή προηγούμενων δανείων των εγγυητριών δυνάμεων προς Ι. Καποδίστρια, τόκους, χρεολύσια, κλπ). Τα 12,5 εκατ. πήραν οι Τούρκοι για "εξαγορά επαρχιών Αττικής, Εύβοιας και Φθιώτιδας". Για τα υπόλοιπα δείτε τι γράφει ο Φίνλεϋ: "Ο Αρμανσμπεργκ, ο Μάουρερ και ο Εϋδεκ συνεκρότησαν εν Μονάχω σύσκεψιν καθ' ην, μεταξύ πολλών άλλων επαίσχυντων καταχρήσεων των ελληνικών χρημάτων, προσέθεσαν σχεδόν 4,500 λίρες εις τον μισθόν του κόμητος Αρμανσμπεργκ δια να δύναται ούτος να δίδει χοροεσπερίδας...".


Το 1843, τα 57 εκατ. είχαν γίνει 90... Με ετήσια έσοδα 14 εκατ. φράγκα η κυβέρνηση έπρεπε να πληρώνει για μια δόση 6 εκατ. φράγκα δηλαδή το 43% όσων χρημάτων πήγαιναν σε ένα χρόνο στα ταμεία του κράτους. Η Ελλάδα σώθηκε (προσωρινά) από τον πρώτο Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο χάρη και στην εξέγερση του Σεπτεμβρίου 1843. Αλλά η επιτυχή κατάληξη της εξέγερσης επανέφερε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής τύπους όπως ο Κωλέττης και Μαυροκορδάτος, ιδρυτές του συστήματος της "πατρονίας" που ζει μέχρι και τις ημέρες μας...


Η "πατρονία"


Ο Ευαγγ. Κοροβίνης στο βιβλίο του "η Νεοελληνική Φαυλοκρατία" εξηγεί πως το  σύστημα  της  «πατρονίας» - στο οποίο βασίστηκε η ανάπτυξη της Ελλάδας μέχρι σήμερα - έχει  ένα  μεγάλο  πλεονέκτημα για τους πολιτικούς:  "Εμποδίζει  την  κινητοποίηση  του πληθυσμού για την επίτευξη συλλογικών στόχων (εθνικών και ταξικών). Εκφράζει τα συμφέροντα της πολιτικής τάξης πρωτίστως και δευτερευόντως επιμέρους συμφέροντα (μεγάλα, μεσαία ή μικρά). Στη βάση του φαινομένου βρίσκεται ένας αχαλίνωτος ατομικισμός συνυφασμένος με μια βαθιά αδιαφορία για  τις  τύχες  και  τις  προοπτικές  της  χώρας,  για  τη  δυνατότητα  ύπαρξης  ενός  κοινού  παραγωγικού μέλλοντος. Το ατομικό «βόλεμα», η ατομική σωτηρία «συν γυναιξί και τέκνοις», με την παράκαμψη κάθε  έννοιας  νομιμότητας  και  αξιοκρατίας,  ανάγεται  σε  υπέρτατη  ρυθμιστική  αρχή  του  δημόσιου βίου". 



Ο Εμμ. Ροϊδης το έγραψε πριν από 120 και πλέον χρόνια αλλά ισχύει και σήμερα: «Εις μεν τας άλλας χώρας η δύναμις του βουλευτού έγκειται εις το να ανατρέπει κυβερνήσεις, ενώ εν Ελλάδι ουδείς υπάρχει της παντοδυναμίας του περιορισμός. Εκ του βουλευτού εξαρτάται όχι μόνο της κυβερνήσεως ο βίος, αλλά και η τιμή, η περιουσία, η ασφάλεια, η απονομή της  δικαιοσύνης  και  ο  επιούσιος  άρτος  ή  τουλάχιστον  η  πλήρωσις  πόθου  τινός  των  πλείστων Ελλήνων. Ο κύκλος αρμοδιότητος και ενεργείας του είναι δεκάκις ευρύτερος παρά εις πάσαν άλλην χώραν. Περί όλων των ζητημάτων διά τα οποία εις άλλας χώρας αποφασίζει ο νόμος, η προτίμηση της ικανότητας και το κοινόν συμφέρον παρ’ ημίν εκ μόνο του θελήματος του βουλευτού εξαρτώνται. Τα πάντα  τα  απορροφά  και  τα  εκμηδενίζει  η  πολιτική  διά  τον  λόγον  ότι  ουδέν  ημπορεί  να  υπάρξει ανεξάρτητον  απ’  αυτής.  Αλλαχού  τα  κόμματα  γεννώνται,  διότι  εκεί  υπάρχουν  διαφωνούντες  και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδα συμβαίνει το ανάπαλιν, αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμάσια συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα, να τρέφονται δαπάνη του δημοσίου»


Γράφει ο Γιώργος Παγουλάτος («Καθημερινή», 21/2/2010 και επισημαίνει ο Χαρ. Τσούκας): «Το σύστημά μας διαχρονικά στηρίχθηκε σε ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο: οι πολλοί θα ανέχονται την υψηλή διαφθορά των ολίγων, αρκεί οι λίγοι να κάνουν τα στραβά μάτια στη μικροδιαφθορά των πολλών». Ο Τσούκας το πάει ακόμα πιο μακριά: "εδώ και τριάντα χρόνια, το πελατειακό πολιτικό σύστημα προσέφευγε συστηματικά στον εξωτερικό δανεισμό για να εξυπηρετεί τους πολίτες-πελάτες, οδηγώντας πολιτικούς και πολίτες στην ηθική εξαχρείωση και την οικονομία στη χρεοκοπία. Αυτός είναι ο μεγάλος φαύλος κύκλος που τώρα συνειδητοποιούμε με οδυνηρό τρόπο".


Ο πρώην υπουργός Αλ. Παπαδόπουλος έδωσε προ ημερών τη δική του εκδοχή για την κατάντια της χώρας: "Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας".


Γι' αυτό πολλοί θα συμφωνήσουν με την άποψη του Αλ. Παπαδόπουλου σύμφωνα με την οποία "θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα". Οψόμεθα...

Πηγές: Καθημερινή 25/4/2010, Ευαγγ. Κοροβίνη: Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία, Ν. Μπελογιάννη: Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα (Εκδ. Αγρα), Γιάννης Γ. Μπενέκος: Κωλέτης.